การเสริมสร้างทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ผ่านการใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ โรงเรียนบ้านหัวฝาย จังหวัดตาก

Abstract

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษก่อนและหลังเรียนผ่านการใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ 2)ศึกษาความพึงพอใจและความคิดเห็นของนักเรียนต่อการจัดการเรียนรู้ผ่านการใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4/2 จำนวน 30 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster Random Sampling) โดยใช้ห้องเรียนเป็นหน่วยสุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษผ่านการใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ 2) แบบทดสอบ วัดทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษ 3) แบบประเมินความพึงพอใจและความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อ การจัดการเรียนรู้ผ่านกิจกรรมบทบาทสมมติ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ Wilcoxon Signed-Rank Test ผลการวิจัยพบว่า 1) ทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักเรียนหลังการจัดการเรียนรู้ผ่าน การใช้กิจกรรมบทบาทสมมติมีพัฒนาการสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในทุกองค์ประกอบที่ประเมิน ได้แก่ การออกเสียง (Pronunciation) ไวยากรณ์ (Grammar) คำศัพท์ (Vocabulary) ความคล่องแคล้ว (Fluency) และความเข้าใจ (Comprehension) โดยคะแนนเฉลี่ยรวมเพิ่มขึ้นจาก 9.89 เป็น 14.69 คิดเป็นร้อยละ 48.53 และด้านไวยากรณ์มีการพัฒนาสูงที่สุด คิดเป็นร้อยละ 56.65 ผลการทดสอบ ด้วยสถิติ Wilcoxon Signed-Rank Test พบว่าคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ p < .001 ในทุกองค์ประกอบ นอกจากนี้ ค่าสหสัมพันธ์แบบ Rank-Biserial Correlation มีค่าอยู่ระหว่าง 0.94–1.00 ซึ่งสะท้อนถึงขนาดอิทธิพล (Effect Size) ที่มีขนาดใหญ่ ในทุกองค์ประกอบ ผลการวิจัยดังกล่าวชี้ให้เห็นว่ากิจกรรมการเรียนรู้ที่นำมาใช้มีประสิทธิภาพ อย่างยิ่งในการเสริมสร้างทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษ ความมั่นใจในการใช้ภาษา และ ความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษได้อย่างถูกต้องและคล่องแคล้วในสถานการณ์การสื่อสาร 2) ผลการศึกษาความพึงพอใจและความคิดเห็นของนักเรียนต่อการจัดการเรียนรู้ผ่านการใช้ กิจกรรมบทบาทสมมติ โดยภาพรวมอยู่ในระดับ มาก (xത= 4.26, S.D. = 0.95) และความคิดเห็นของ นักเรียน พบว่า เป็นไปในเชิงบวก รวมถึงยังเสนอแนะว่า ควรเพิ่มระยะเวลาในการจัดกิจกรรมการ เรียนรู้