การพัฒนาหลักสูตรเสริมทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษในชั้นเรียน ตามทฤษฎีพหุปัญญาสำหรับนักศึกษาครู

Abstract

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันด้านการเรียนและการสอน ภาษาอังกฤษสำหรับนักศึกษาครู พหุปัญญาของนักศึกษาครูและแนวทางการสอนภาษาอังกฤษในชั้น เรียนตามทฤษฎีพหุปัญญาสำหรับนักศึกษาครู 2) สร้างและหาคุณภาพของหลักสูตร 3) ทดลองใช้ หลักสูตรเสริม และ 4) ประเมินความคิดเห็นของนักศึกษาครูมีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน ตามหลักสูตร กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาครูชั้นปีที่ 1 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ จำนวน 30 คน ได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม แบบ สัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบวัดทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษในชั้นเรียนสำหรับนักศึกษาครู และ แบบประเมินความคิดเห็น วิเคราะห์ข้อมูลโดยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์เนื้อหา และสรุปข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพปัจจุบันด้านการเรียนและการสอนภาษาอังกฤษสำหรับนักศึกษาครู พบว่า ความรู้ความสามารถด้านภาษาอังกฤษของนักศึกษาครู จำนวน 480 คน มีผลการสอบไม่ผ่านเกณฑ์ จำนวน 340 คน อาจารย์มีรูปแบบการสอนและหรือวิธีการสอน และหรือเทคนิคการสอนแบบเน้นให้ ผู้เรียนแสดงออก และยึดผู้สอนเป็นศูนย์กลางในการเรียนการสอน แบบ Grammar–translation Method สภาพพหุปัญญาของนักศึกษาครู พบว่า แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ 1. กลุ่มที่มีเชาวน์ปัญญา สูงที่สุด 1 ด้าน ได้แก่ 1) มีเชาวน์ปัญญาด้านการเข้าใจตนเอง จำนวน 20 คน คิดเป็นร้อยละ 66.67ง 2) มีเชาวน์ปัญญาด้านธรรมชาติวิทยา จำนวน 3 คน คิดเป็นร้อยละ 10 และ 2. กลุ่มที่มีเชาวน์ปัญญา สูงที่สุด 2 ด้าน ได้แก่ 1) มีเชาวน์ปัญญาด้านเข้าใจตนเองและด้านตรรกะและคณิตศาสตร์ จำนวน 4 คน คิดเป็นร้อยละ 13.33 2) มีเชาวน์ปัญญาด้านเข้าใจตนเองและด้านธรรมชาติวิทยา จำนวน 3 คน คิดเป็นร้อยละ 10 มีแนวทางการสอนภาษาอังกฤษในชั้นเรียนตามทฤษฎีพหุปัญญาสำหรับนักศึกษา ครู คือควรจัดการเรียนการสอนให้ตรงกับเชาวน์ปัญญาด้านที่เด่นของนักศึกษาครูแต่ละคน โดย อาจารย์ที่สอนต้องเชื่อว่า นักศึกษาครูทุกคนสามารถพัฒนาด้านภาษาอังกฤษได้ 2. หลักสูตรเสริมทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษตามทฤษฎีพหุปัญญาสำหรับนักศึกษาครู มีองค์ประกอบ 5 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) หลักการ 2) จุดมุ่งหมาย 3) โครงสร้าง 4) แนวทางการจัด กิจกรรมการเรียนการสอน 5) การวัดและประเมินผล ดำเนินกิจกรรมการเรียนการสอน โดยแบ่ง ออกเป็น 9 กิจกรรมเชาวน์ปัญญา โดย 1 กิจกรรมเชาวน์ปัญญาประกอบด้วย 6 แผนการจัดการเรียน การสอน รวม 24 ชั่วโมง ผลการประเมินความเหมาะสมของร่างหลักสูตรโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ผลการศึกษานำร่องสามารถนำไปใช้ได้จริง 3. หลังการใช้หลักสูตรพบว่าคะแนนเฉลี่ยเปรียบเทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 70 (17.50 คะแนน) พบว่า คะแนนมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 20.22 คะแนน และมีส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.99 แสดงให้เห็นว่า คะแนนเฉลี่ยหลังใช้หลักสูตร สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .05 4. นักศึกษาครูเห็นด้วยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (𝑥̅=4.56 S.D.=0.61) เมื่อพิจารณา เป็นรายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ ด้านการประยุกต์ใช้ เห็นด้วยอยู่ในระดับมากที่สุด (𝑥̅=4.70 S.D.=0.47) รองลงมาคือ ด้านเนื้อหาสาระ เห็นด้วยอยู่ในระดับมากที่สุด (𝑥̅=4.67 S.D.=0.57) ด้านกิจกรรมการเรียนการสอนเห็นด้วยอยู่ในระดับมาก (𝑥̅=4.43 S.D.=0.70) และด้านที่ มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุดคือ ด้านการวัดและประเมินผลเห็นด้วยอยู่ในระดับมาก (𝑥̅=4.42 S.D.=0.68) ตามลำดับ