จากเครื่องสำอางสู่เวชสำอาง: โบราณคดีความรู้เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์เครื่องสำอางใน ประเทศไทย

Abstract

วิทยานิพนธ์เล่มนี้ต้องการนำเสนอว่า องค์ความรู้เกี่ยวกับเครื่องสำอางในสังคมไทยมี พัฒนาการและความเปลี่ยนแปลงที่ไม่ต่อเนื่องและความไม่ต่อเนื่องดังกล่าวยังสะท้อนให้เห็น ความหมายของความงามที่เปลี่ยนแปลงไปในแต่ละช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์ ตั้งแต่ยุคจารีตที่มี ความเชื่อเกี่ยวกับเครื่องสำอางอันผูกอยู่กับวรรณคดี และวรรณกรรมด้วยพืชพรรณสมุนไพรต่างๆ จนกระทั่งองค์ความรู้เกี่ยวกับเครื่องสำอางด้วยพืชพรรณสมุนไพรหายไป หากแต่ถูกนำไปใช้ในเชิงการ รักษาในสถาบันการศึกษาของโรงเรียนราชแพทยาลัยในปี พ.ศ.2443 และการก่อกำเนิดแผนกแพทย์ ปรุงยาในปี พ.ศ. 2457 จึงทำให้ความหมายของความงามด้วยพืชพรรณสมุนไพรต่างๆ เริ่มหายไป ส่งผลให้การเสริมสร้างความงามในห้วงเวลาดังกล่าวนิยมสินค้านำเข้าจากต่างประเทศ อันเป็นผลมา จาก การจัดระเบียบนักเรียนแพทย์ของสมเด็จกรมพระยาชัยนาทนเรนทร และการเข้ามาสนับสนุน การศึกษาของมูลนิธิร็อกกิเฟลเลอร์ที่ส่งผลให้การเสริมสร้างความงามในสังคมไทยพึ่งพิงเครื่องสำอาง ต่างประเทศ รวมถึงการปรากฏตัวของตั้ว ลพานุกรมที่ส่งผลให้ความรู้ทางด้านเภสัชศาสตร์เกิดการ เปลี่ยนแปลงโดยให้ความสำคัญกับการผลิตยาจนส่งผลให้เริ่มมีการผลิตเครื่องสำอางภายในประเทศ จนกระทั่ง พ.ศ. 2506 องค์ความรู้เกี่ยวกับเครื่องสำอางถูกบรรจุผ่านวิชาเลือกในคณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ส่งผลให้มีการเรียนการผลิตเครื่องสำอางตกแต่งภายนอกอันสอดคล้องกับ การนิยามความหมายของเครื่องสำอางตามพระราชบัญญัติเครื่องสำอาง พ.ศ. 2517 ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 ความรู้เกี่ยวกับเครื่องสำอางเปลี่ยนแปลงไปอันเป็นผลมาจากการเกิดหลักสูตรวิทยาศาสตร์ เครื่องสำอางในสถาบันการศึกษาของมหาวิทยาลัยต่างๆ ในประเทศไทย ภายใต้การดูแลของคณะ เภสัชศาสตร์ได้ส่งผลให้ความหมายของความงามเปลี่ยนแปลงไปด้วย โดยให้ความสำคัญกับการเรียน การสอนผลิตเครื่องสำอางประเภทเวชสำอาง ซึ่งส่งผลต่อโครงสร้างเซลล์ผิวหนังในระยะยาวด้วยการ 2709287391NU iThesis 65060412 thesis / recv: 13012568 12:59:55 / seq: 15 ง ใช้สารสกัดจากธรรมชาติอันเป็นพืชพรรณสมุนไพรต่างๆ เช่น หน้าอ่อนเยาว์ หน้าใสไร้สิว ไร้ฝ้าเป็นต้น