การรับรู้และพฤติกรรมการป้องกันโรคไวรัสโคโรนา 2019 ภายหลัง ประกาศเป็น โรคประจำถิ่น ของประชาชน ในอำเภอแม่วงก์ จังหวัดนครสวรรค์

Abstract

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้โอกาสเสี่ยง การรับรู้ความรุนแรง การรับรู้ ประโยชน์ การรับรู้อุปสรรค การรับรู้ความสามารถของตนเอง สิ่งชักนำให้เกิดการปฏิบัติ และ พฤติกรรมการป้องกันโรคไวรัสโคโรนา 2019 รวมถึงปัจจัยทำนายพฤติกรรมการป้องกันโรค กลุ่ม ตัวอย่างเป็นประชาชนอายุ 20-59 ปี ในอำเภอแม่วงก์ จังหวัดนครสวรรค์ จำนวน 410 คน เก็บข้อมูล ด้วยแบบสอบถามที่ผู้ตอบตอบด้วยตนเอง ใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ส่วน เบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมานวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้นแบบพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 59.50 อายุ 51-59 ปี ร้อยละ 42.68 สถานภาพสมรสคู่ ร้อยละ 66.83 ศึกษาระดับชั้นประถมศึกษา ร้อยละ 54.63 มีระดับ ความรู้เกี่ยวกับไวรัสโรคโคโรน่า 2019 ในระดับต่ำ ส่วนการรับรู้โอกาสเสี่ยง การรับรู้ความรุนแรง การ รับรู้ประโยชน์ การรับรู้อุปสรรค การรับรู้ความสามารถของตนเอง สิ่งชักนำให้เกิดการปฏิบัติ และ พฤติกรรมการป้องกันโรคไวรัสโคโรนา 2019 อยู่ในระดับมาก ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการป้องกันโรค ไวรัสโคโรนา 2019 ได้แก่ การรับรู้ความสามารถของตนเอง (β= .387, P-value < .001) สิ่งชักนำ ให้เกิดการปฏิบัติ (β= .321, P-value < .001) ระดับชั้นมัธยม/ปวช. (β= -.100, P-value = .011) และ ระดับการศึกษาไม่ได้เรียน (β= -.094, P-value = .017) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 ดังนั้นควรมุ่งเน้นส่งเสริมให้ประชาชนเชื่อมั่นในศักยภาพตนเองในการป้องกันโรค โดยส่งเสริมสิ่งชัก นำที่สนับสนุนให้เกิดการป้องกันโรค ได้แก่ การรับรู้ภาวะสุขภาพที่เสี่ยงต่อการติดเชื้อ และสิ่งชักนำ ภายนอก ได้แก่ การได้รับคำแนะนำ การกระตุ้นเตือนอย่างสม่ำเสมอร่วมด้วย