DSpace Collection: Faculty of Allied Health Sciences

การประเมินปริมาณรังสีของเครื่องเร่งอนุภาคที่มีการจับคู่ลำรังสี ในรังสีศัลยกรรมและรังสีร่วมพิกัด

2567-01-01T00:00:00Z

Title: การประเมินปริมาณรังสีของเครื่องเร่งอนุภาคที่มีการจับคู่ลำรังสี ในรังสีศัลยกรรมและรังสีร่วมพิกัด Authors: ธนัช บัวจำรัส Abstract: การจับคู่ลำรังสีระหว่างเครื่องเร่งอนุภาค คือกระบวนการปรับตั้งคุณลักษณะของลำรังสีจาก เครื่องฉายรังสีให้มีลักษณะใกล้เคียงกันมากที่สุด เพื่อให้สามารถสลับการรักษาผู้ป่วยระหว่างเครื่องได้ โดยไม่จำเป็นต้องวางแผนการรักษาใหม่ การตรวจสอบความสอดคล้องของลำรังสีก่อนนำไปใช้จริง ในทางคลินิกจึงเป็นสิ่งจำเป็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเทคนิคการฉายรังสีศัลยกรรม และการฉายรังสีร่วม พิกัด ซึ่งมีความซับซ้อนสูงและต้องการความถูกต้องและแม่นยำของปริมาณรังสีสูง งานวิจัยนี้มี วัตถุประสงค์เพื่อประเมินความสอดคล้องของพารามิเตอร์ทางปริมาณรังสี และการประกันคุณภาพ แผนการรักษาเฉพาะผู้ป่วยระหว่างเครื่องเร่งอนุภาค 2 เครื่องที่ผ่านการจับคู่ลำรังสีแล้ว โดยใช้ลำรังสี เอกซ์พลังงาน 6 เมกะโวลต์แบบไม่ใช้ตัวกรองปรับเรียบ ในการฉายรังสีศัลยกรรมและการฉายรังสีร่วม พิกัด ทำการเปรียบเทียบพารามิเตอร์ทางฟิสิกส์ ได้แก่ ค่า TPR20,10, เปอร์เซ็นต์ปริมาณรังสีตามความ ลึก, ปริมาณรังสีสัมพัทธ์ตามแนวระนาบ, ปัจจัยเอาต์พุต และพารามิเตอร์ของมัลติลีฟคอลลิเมเตอร์ เพื่อประเมินความสอดคล้องของลำรังสีระหว่างเครื่อง จากนั้นได้ทำการประเมินการประกันคุณภาพ แผนการรักษาเฉพาะผู้ป่วย ด้วยแผนการรักษาจำนวน 49 แผนที่ใช้เทคนิคการฉายรังสีแบบปรับความ เข้มเชิงปริมาตร สำหรับการรักษาแบบรังสีศัลยกรรม และการฉายรังสีร่วมพิกัด โดยเปรียบเทียบค่า การผ่านเกณฑ์ของการวิเคราะห์แกมมา (gamma passing rate) ที่ระดับเกณฑ์ 3%/2 มิลลิเมตร, 2%/1 มิลลิเมตร และ 1%/1 มิลลิเมตร ระหว่างเครื่องทั้งสอง ผลการศึกษาพบว่า พารามิเตอร์ด้าน ปริมาณรังสีมีความแตกต่างอยู่ภายในขอบเขตที่ยอมรับได้ทางคลินิกและเมื่อเทียบกับงานวิจัยก่อนหน้า สะท้อนถึงความสอดคล้องกันของลำรังสี ทั้งนี้ ค่าเฉลี่ยของอัตราการผ่านเกณฑ์ของแกมมาในระดับ 3%/2 มิลลิเมตร มีค่าสูงกว่า 98% และมากกว่า 90% สำหรับระดับ 2%/1 มิลลิเมตร และ 1%/1 มิลลิเมตร โดยไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value > 0.05) โดยสรุป เครื่องเร่งอนุภาค ทั้งสองที่ผ่านการจับคู่ลำรังสีสามารถให้ผลลัพธ์ที่สอดคล้องกันทั้งในด้านพารามิเตอร์ทางปริมาณรังสีง และการประกันคุณภาพแผนการรักษาเฉพาะผู้ป่วย สนับสนุนความเป็นไปได้ในการสลับเครื่องฉายรังสี โดยไม่จำเป็นต้องวางแผนการรักษาใหม่ โดยเฉพาะในการรักษาด้วยเทคนิคการฉายรังสีศัลยกรรม และ การฉายรังสีร่วมพิกัด Description: วิทยานิพนธ์ วท.ม. ฟิสิกส์การแพทย์

ประสิทธิผลของการนวดกดจุดที่ฝ่าเท้าด้วยกะลามะพร้าวต่อการตอบสนองทาง สรีรวิทยาบริเวณผิวหนังที่ฝ่าเท้าในผู้ใหญ่วัยก่อนสูงอายุและ ผู้สูงอายุ

2568-01-01T00:00:00Z

Title: ประสิทธิผลของการนวดกดจุดที่ฝ่าเท้าด้วยกะลามะพร้าวต่อการตอบสนองทาง สรีรวิทยาบริเวณผิวหนังที่ฝ่าเท้าในผู้ใหญ่วัยก่อนสูงอายุและ ผู้สูงอายุ Authors: ละมุล แจ้งวาริต Abstract: การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเพื่อเปรียบเทียบระยะเวลาในการยืนบนกะลามะพร้าวต่อ อุณหภูมิที่ฝ่าเท้า อัตราการเต้นของหัวใจ ช่วงเวลาอัตราการหายใจ และระดับขีดกั้นความรู้สึกเจ็บปวด ระหว่างการยืนบนกะลามะพร้าวซีกตัวผู้และซีกตัวเมีย และเปรียบเทียบระยะเวลาการลดลงของ อุณหภูมิที่ฝ่าเท้า หลังจากลงจากกะลามะพร้าวระหว่างการยืนบนกะลามะพร้าวซีกตัวผู้และซีกตัวเมีย ในผู้ใหญ่วัยก่อนสูงอายุและผู้สูงอายุ อายุระหว่าง 50-70 ปี จำนวน 30 คน โดยอาสาสมัครเริ่มจากยืน บนพื้นราบ 3 นาที แล้วตามด้วยยืนบนกะลามะพร้าว 1, 3, 5, 7 และ 10 นาที ทั้งกะลามะพร้าวซีกตัว ผู้และตัวเมีย เมื่อครบเวลาการยืนในแต่ละรอบ อาสาสมัครถูกวัดอุณหภูมิที่ฝ่าเท้าทั้งสองข้าง วัดอัตรา การเต้นของหัวใจ และอัตราการหายใจ ทุก ๆ 1 นาทีจนครบ 10 นาที และวัดระดับขีดกั้นความรู้สึก เจ็บปวดหลังจากลงจากกะลาทันทีและในนาทีที่ 10 ผลการศึกษาพบว่าหลังยืนบนกะลามะพร้าวซีกตัว เมียเป็นระยะเวลา 3, 5, 7 และ 10 นาที อุณหภูมิที่ฝ่าเท้าทั้งสองข้าง เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ทันทีหลังจากลงจากกะลามะพร้าว และเพิ่มขึ้นตลอดระยะเวลา 10 นาที (p < 0.05) ในขณะที่ยืนบน กะลามะพร้าวซึกตัวผู้ อุณหภูมิที่ฝ่าเท้าเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติทั้งสองข้างหลังจากยืนบน กะลามะพร้าวเป็นระยะเวลา 7 และ 10 นาที (p < 0.05) นอกจากนี้ยังพบว่าอัตราการเต้นของหัวใจ จะลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติหลังจากยืนบนกะลามะพร้าวทั้งซึกตัวผู้และตัวเมีย (p < 0.05) และ ไม่พบความแตกต่างของช่วงเวลาอัตราการหายใจ (RR interval) หลังยืนบนกะลามะพร้าวทั้งซีกตัวผู้ และซีกตัวเมีย (p > 0.05) แต่อย่างไรก็ตามพบว่าอุณหภูมิและระดับขีดกั้นความรู้สึกเจ็บปวดที่ฝ่าเท้า หลังยืนบนกะลามะพร้าวซีกตัวผู้สูงกว่าซึกตัวเมียอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) สรุปได้ว่าการ ยืนบนกะลามะพร้าวส่งผลเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิที่ฝ่าเท้า และลดลงของอัตราการเต้นของหัวใจตลอด ระยะเวลา 10 นาทีหลังจากลงจากกะลามะพร้าว Description: วิทยานิพนธ์ วท.ม. กายภาพบำบัด

การประเมินปริมาณรังสีที่ใช้ในการสร้างภาพจากเครื่องฉายรังสีแบบเกลียวหมุน

2568-01-01T00:00:00Z

Title: การประเมินปริมาณรังสีที่ใช้ในการสร้างภาพจากเครื่องฉายรังสีแบบเกลียวหมุน Authors: ปรัชญากานต์ โหมเพ็ง Abstract: เครื่องฉายรังสีแบบเกลียวหมุนมีระบบภาพนำวิถีที่สามารถสร้างภาพตัดขวางระดับศักย์ไฟฟ้า เมกะโวลต์ (MVCT) และกิโลโวลต์ (kVCT) เพื่อใช้ตรวจสอบตำแหน่งผู้ป่วยในแต่ละวันก่อนเริ่มการฉายรังสี อย่างไรก็ตามการสร้างภาพดังกล่าวส่งผลให้ผู้ป่วยได้รับปริมาณรังสีเพิ่มขึ้น ในรายงาน American Association of Physicists in Medicine (AAPM) Task Group 180 แนะนำให้รวมปริมาณรังสีจาก การสร้างภาพไว้ในปริมาณรังสีที่แพทย์กำหนด หากปริมาณรังสีดังกล่าวเกินร้อยละ 5 ของปริมาณรังสี ที่แพทย์กำหนด งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินค่าปริมาณรังสีจากการสร้างภาพด้วยระบบภาพ นำวิถีภายใต้โปรโตคอลที่ใช้ทางคลินิก โดยทำการศึกษาในเครื่องฉายรังสีแบบเกลียวหมุนจำนวน 4 เครื่อง ที่มีระบบการสร้างภาพแบบ MVCT 2 เครื่อง (โรงพยาบาล A และ B) และแบบ kVCT 2 เครื่อง (โรงพยาบาล A และ C) จากโรงพยาบาล 3 แห่ง โดยวัดค่าปริมาณรังสี Weighted Multiple Slice Average Dose (MSADw) ใน CTDI phantom และทำการประเมินค่าปริมาณรังสีสะสมที่ผู้ป่วย ได้รับจากการสร้างภาพด้วยระบบภาพนำวิถีตลอดช่วงระยะของการฉายรังสี โดยคูณค่า MSADw ที่วัด ได้ใน CTDI phantom กับจำนวนครั้งที่มีการสร้างภาพของผู้ป่วยแต่ละรายจำแนกตามชนิดของมะเร็ง จากนั้นเปรียบเทียบค่าปริมาณรังสีสะสมที่ผู้ป่วยได้รับจากการสร้างภาพตลอดช่วงระยะของการฉาย รังสีกับปริมาณรังสีที่แพทย์กำหนด โดยกำหนดเกณฑ์พิจารณาเท่ากับร้อยละ 5 ผลการศึกษาพบว่า ค่าเฉลี่ยปริมาณรังสี MSAD Mw VCT จากการสร้างภาพแบบ MVCT ของโรงพยาบาล A และ B เท่ากับ 0.85 + 0.01 cGy และ 0.86 + 0.00 cGy ตามลำดับ ซึ่งค่าปริมาณรังสีดังกล่าวแตกต่างกันร้อยละ 1.17 และค่าปริมาณรังสีของทั้งสองโรงพยาบาลไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ค่าเฉลี่ยปริมาณรังสี MSAD w kVCT จากการสร้างภาพแบบ kVCT ของโรงพยาบาล A และโรงพยาบาล C อยู่ในช่วง 0.19 - 0.83 cGy, 0.49 - 1.96 cGy และ 0.74 - 2.65 cGy สำหรับโปรโตคอลศีรษะ ทรวงอกและอุ้งเชิงกราน ตามลำดับ ซึ่งค่าปริมาณรังสีในแต่ละโรงพยาบาล มีความแตกต่างกันไม่เกินร้อยละ 20 ยกเว้น โปรโตคอลศีรษะ ในโหมด Coarse ขนาด Medium (ร้อยละ 23.73) โปรโตคอลทรวงอก ในโหมด Normal ขนาด Small (ร้อยละ 21.33) และโปรโตคอลอุ้งเชิงกราน ในโหมด Normal ขนาด Smallง (ร้อยละ 21.00) ทั้งนี้ ค่าปริมาณรังสีของทั้งสองโรงพยาบาลไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในโปรโตคอลศีรษะ (p = 0.53) แต่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในโปรโตคอลทรวงอก และอุ้งเชิงกราน (p = 0.008 และ 0.01 ตามลำดับ) สำหรับค่าปริมาณรังสีสะสมที่ผู้ป่วยได้รับจากการ สร้างภาพแบบ MVCT และ kVCT ตลอดช่วงระยะของการฉายรังสี อยู่ในช่วงร้อยละ 0.34 - 0.44 และ ร้อยละ 0.28 - 0.87 ของปริมาณรังสีที่แพทย์กำหนด ทั้งนี้ ปริมาณรังสีที่ผู้ป่วยได้รับจากการสร้างภาพ ตลอดช่วงระยะของการฉายรังสีไม่เกินร้อยละ 5 ของปริมาณรังสีที่แพทย์กำหนดในทุกโรงพยาบาลและ ในมะเร็งทุกชนิด Description: วิทยานิพนธ์ วท.ม. ฟิสิกส์การแพทย์

ฤทธิ์ของสารมาดีคาสโซไซด์ต่อการทำงานของเกล็ดเลือด และการศึกษาโมเลกุลเป้าหมายด้วยเทคนิค Molecular docking

2568-01-01T00:00:00Z

Title: ฤทธิ์ของสารมาดีคาสโซไซด์ต่อการทำงานของเกล็ดเลือด และการศึกษาโมเลกุลเป้าหมายด้วยเทคนิค Molecular docking Authors: ปรียาภรณ์ คล้ายสุวรรณ์ Abstract: โรคหลอดเลือดสมอง เป็นภาวะที่เกิดจากลิ่มเลือดอุดตัน ซึ่งพบได้ในผู้สูงอายุ ผู้ป่วยมะเร็ง ภาวะอ้วน เบาหวาน ความดันโลหิตสูง และในหญิงตั้งครรภ์ ผู้ป่วยมักมีภาวะแทรกซ้อน ส่งผลให้มี ค่าใช้จ่ายและระยะเวลาเพื่อรักษาฟื้นฟูมากขึ้น ปัจจุบันยาต้านเกล็ดเลือดถูกนำมาใช้เพื่อป้องกันและ ลดการเกิดโรคซ้ำ อย่างไรก็ตามการใช้ยาเป็นเวลานานอาจส่งผลข้างเคียงได้ มีงานวิจัยก่อนหน้า พยายามศึกษาสารจากธรรมชาติที่มีฤทธิ์ต้านการทำงานของเกล็ดเลือด และพบว่าสารประกอบไตร เทอร์พีนอยด์สามารถยับยั้งการเกาะกลุ่มของเกล็ดเลือดได้ ในปี 2015 มีรายงานว่าสารมาดีคาสโซไซด์ จากใบบัวบกซึ่งเป็นสารประกอบไตรเทอร์พีนอยด์ซาโปนิน มีฤทธิ์ยับยั้งการเกาะกลุ่มของเกล็ดเลือด แต่ยังไม่ทราบถึงการทำงานเชิงลึก งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาฤทธิ์ของสารมาดีคาสโซไซด์ ต่อการทำงานของเกล็ดเลือดโดยวิเคราะห์ในกระบวนการเกาะกลุ่ม การเกาะติดการเปลี่ยนแปลง รูปร่างของเกล็ดเลือด และการหดตัวของเกล็ดเลือด รวมถึงการศึกษาโมเลกุลเป้าหมายของสารมาดี คาสโซไซด์ด้วยเทคนิคโมเลกุลาร์ด็อกกิง ผลการศึกษาพบว่าสารมาดีคาสโซไซด์ไม่ก่อให้เกิดความเป็น พิษต่อเกล็ดเลือด และที่ความเข้มข้น 200 และ 400 µM สามารถยับยั้งการเกาะกลุ่มของเกล็ดเลือดที่ ถูกกระตุ้นด้วย ADP ได้โดยฤทธิ์ยับยั้งจะเพิ่มขึ้นตามปริมาณความเข้มข้นของสาร นอกจากนี้ที่ความ เข้มข้น 400 µM ส่งผลให้การเกาะติด การเปลี่ยนแปลงรูปร่าง การแผ่ขยายและการจัดเรียงโครงสร้าง cytoskeleton ของเกล็ดเลือดที่เกาะติดบนพื้นผิว fibrinogen ลดลงได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อ เทียบกับกลุ่มควบคุม เมื่อทำการวิเคราะห์การหดตัวของลิ่มเลือดพบว่าสารมาดีคาสโซไซด์ที่ความ เข้มข้น 400 µM มีฤทธิ์ยับยั้งการหดตัวของลิ่มเลือดได้ (p<0.001) ในการวิเคราะห์การจับกันระหว่าง โปรตีนและลิแกนด์ด้วยเทคนิคโมเลกุลาร์ด็อกกิง พบว่าค่าพลังงานการยึดจับ (∆G) ระหว่างโปรตีน ตัวรับ P2Y12 กับสารมาดีคาสโซไซด์และยา ticagrelor มีค่าเท่ากับ -9.0 และ -9.4 kcal/mol ตามลำดับ บ่งชี้ว่าสารมาดีคาสโซไซด์อาจออกฤทธิ์ผ่านกลไกคล้ายกับยา ticagrelor ที่ยับยั้งง การทำงานของโปรตีน P2Y12 โดยตรง ผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่า สารมาดีคาสโซไซด์มีศักยภาพในการ พัฒนาเป็นสารต้านการทำงานของเกล็ดเลือดที่อาจนำไปประยุกต์ใช้ในการป้องกันหรือ รักษาโรคหลอดเลือดสมองในอนาคต Description: วิทยานิพนธ์ วท.ม. สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์